Podstawowym pojazdem wojsk lądowych, pomimo różnych trendów rozwojowych, nadal pozostaje czołg. Schyłek ubiegłego wieku to sukcesywne zmniejszanie znaczenia tego rodzaju pojazdów, a także powolne wycofywanie ich z zasobów armii. Obecnie tendencja ta się odwraca, a pozycja czołgów jeszcze bardziej się umacnia w czołowych armiach świata. Na wyposażeniu największych mocarstw znajduje się coraz silniejsze uzbrojenie, dlatego też rozwój pojazdów gąsienicowych kierowany jest głównie na nowoczesne technologie, które zwiększają stopień przeżywalności, poprawiają mobilność pojazdów i zwiększają manewrowość.

Najważniejsze cechy istotne przy projektowaniu pojazdów gąsienicowych to:

  • modułowość konstrukcji – wymienialność podzespołów, układów oraz pancerza zapewniającego zmianę jego parametrów w zależności od istniejących zagrożeń oraz możliwość wymiany uszkodzonych modułów,
  • obniżenie sylwetki i zwiększenie nachylenia płyt,
  • niska wieża, w tym wieża bezzałogowa,
  • warstwowy pancerz i kadłub,
  • automatyczna diagnostyka podzespołów i układów czołgu,
  • zwiększenie zasięgu wozu,
  • zwiększenie zasięgu ognia skutecznego,
  • automatyczny system zasilania w amunicję,
  • standaryzacja amunicji armaty czołgowej,
  • rozbudowane systemy bezpieczeństwa załogi,
  • dostęp do pełnej informacji o warunkach na polu walki,
  • zastosowanie amunicji podkalibrowej o większej zdolności penetracji współczesnych pancerzy,
  • wyposażenie w dodatkowe uzbrojenie sprzężone i osłonowe,
  • aktywne systemy obrony pojazdów,
  • zwiększenie podatności logistycznej,
  • rozbudowane systemy szkolenia i treningu.

Dzisiejsze tendencje zmierzają głównie do zwiększenia obezwładnienia różnych celów poprzez stosowanie nowych rodzajów amunicji, zwiększenie przeżywalności załogi oraz samego czołgu.