Prace związane z wytwarzaniem symulatorów wymagają posiadania modelu przestrzennego danego obiektu. Proces pozyskania takich danych może bazować zarówno na odtworzeniu postaci konstrukcyjnej obiektu na podstawie płaskiej dokumentacji rysunkowej czy fotograficznej, jak też na podstawie adaptacji modelu wytworzonego w dowolnym środowisku do modelowania przestrzennego. Na zoptymalizowany pod kątem stopnia skomplikowania geometrii model nakłada się odpowiednie materiały oraz tekstury, dzięki czemu uzyskuje się wysoki stopień odwzorowania obiektu rzeczywistego. Dalsza obróbka polega na podziale obiektu na odpowiednie moduły funkcjonalne i nałożeniu na nie odpowiednich wiązań oraz logiki interakcji.

 

Jedną z największych zalet opracowanej metodologii jest przesunięcie fazy testów produktu z etapu tworzenia prototypu do etapu projektowania konstrukcyjnego, co jest znaczącym osiągnięciem dla całego przemysłu wytwórczego maszyn, w tym także branży zbrojeniowej. Obecnie, w przypadku zidentyfikowania wad konstrukcyjnych lub braków w założeniach funkcjonalnych w odniesieniu do wstępnych założeń, wszelkie poprawki wiążą się ze znacznymi kosztami wprowadzenia koniecznych zmian lub modyfikacji konstrukcji. Wprowadzając nową metodologię pracy w polskim przemyśle zbrojeniowym, wszystkie zmiany, poprawki oraz udoskonalenia można wprowadzać w ciągu kilku godzin, oszczędzając czas i redukując budżet projektu. Dodatkowo, dzięki wstępnym testom i symulacjom, opracowany obiekt zostaje pozbawiony wszelkich wad i może zostać zaprezentowany w pełnej funkcjonalności potencjalnemu klientowi. Ponadto wszystkie decyzje w zakresie akceptacji danej funkcjonalności mogą zostać podjęte znacznie wcześniej, co jest niezwykle istotne przy projektowaniu nowych urządzeń i znacznie przyśpiesza czas dostawy oczekiwanego rozwiązania.